Stworzony w 1898 przez Amerykańskie Stowarzyszenie Testowania Materiałów, ta organizacja non-profit obecnie nosi nazwę ASTM International (w powszechnym użyciu jest skrót ASTM), zrzesza naukowców, inżynierów, producentów, grupy użytkowników oraz osoby związane z rozwojem i ustalaniem technicznych standardów dla materiałów, produktów itp.

ASTM F 2040 określa niezbędne wymogi dla bezsilnikowych, rekreacyjnych kasków snowboardowych. Standard ten korzysta z zabezpieczeń przed uderzeniami porównywalnych do stosowanych obecnie wymogów dla kasków rowerowych. Metody testowe są również bardzo zbliżone. Standard F 2040 weryfikuje parametry kasków narciarskich stosując podstawowy zestaw testów zawartych w uprzednio opublikowanym standardzie, F 1446: Metody Testowe dla Osprzętu oraz Procedury określania Charakterystyki  Parametrów Kasków Ochronnych. Jest to specyfikacja testów stosowanych właściwie we wszystkich standardach dla kasków według ASTM. Wielokrotnie jest on przywoływany jako punkt odniesienia w testach dla kasków narciarskich F 2040.

Istnieją oczywiście różnice, należy do nich zakres temperaturze w których dokonuje się testów dla kasków narciarskich. Wynoszą one odpowiednio: niskie temperatury: -22° do -28°C, wysokie temperatury: 32° do 38°C. Warto ponownie podkreślić, że procedury testowe dla kasków narciarskich w oparciu o wymagania ASTM F 2040 są porównywalne z tymi które dotyczą kasków rowerowych – określanych przez standard ASTM F 1446.

Model głowy wykorzystywany do testu ma dokładnie określoną budowę. Zazwyczaj jest ona wykonana ze stopu magnezu, przypominającego zewnętrznym kształtem czaszkę, jest wyposażona w jednoosiowy miernik przyśpieszenia – dostarczającego danych do urządzeń pomiarowych. Standard F 2040 określa specyfikacje testu upadku na płaszczyznę jest to wysokość 2m, oraz szczytowe przyśpieszenie 6.2 m/s. Aby test uznać za zaliczony szczytowe przyśpieszenie któremu poddany zostanie model głowy wraz z kaskiem nie może przekroczyć 300 Gs w momencie zderzenia. Opisane parametry upadku, czyli waga modelu głowy, oraz szczytowe przyspieszenie, pozwalają uzyskać energią wielkości 98 J w momencie zderzenia.

Standard ASTM F 2040 również wymaga wykonania testów upadku na zaokrągloną płaszczyznę oraz na stalową  krawędź, upadki są jednakowe bez względu na rodzaj powierzchni z którą następuje zderzenie. W sumie kask poddawany jest czterem obowiązkowym testom upadku: dwa testy upadku na płaską płaszczyznę, jeden upadek na zaokrąglona powierzchnie, oraz upadek na krawędź. Testy zderzeniowy może być wykonany w dowolnym odcinku oznaczonej linii, lub powyżej, na sąsiadującym po prawej rysunku szkicowo przedstawiony jest  model głowy  wraz z czerwoną linią.

System przytrzymujący (pasek regulacyjny) również poddawany jest testom – Dynamic Strength Retention Test ( Test Siły Przytrzymywania) zgodnie ze specyfikacja zawartą w F 2040. Ciepłe , zimne oraz mokre kaski są podawane testom swobodnego opadania w jednokierunkowej prowadnicy, zderzając się z nieruchoma płaszczyzną. Kabłąk reprezentujący strukturę kostną dolnej szczęki jest umieszczony w obrębie struktury. Na kask leżący na kowadle, z zamocowanym kabłąkiem i napiętym paskiem spuszczany jest po 6 metrowej prowadnicy 8 kg odważnik.  Aby przejść test system zabezpieczający otwarcie musi pozostać nietknięty, a sam pasek nie może wydłużyć się o odcinek większy niż 30 mm. Test stabilności pozycyjnej (roll-off resistance) jest określany jako część testu systemu przytrzymującego. Test ten wykonywany jest zarówno w pozycji “twarzą”  ku górze, jak i ku dołowi, wykorzystuje się aparaturze podobną do tej z testu systemu mocowania, wykorzystując 8kg ciężar upuszczany z 6m.

Zarówno warunki wykonania jak i normy testu paska przytrzymującego są zgodne ze standardami Urzędu Bezpieczeństwa Produktów Konsumenckich (CPSC), który to urząd również wyznacza standardy i metodologię testowania kasków rowerowych. ASTM F 2040 nie wymaga testu penetracyjnego.